Είμαι Γυναίκα...

Γυναίκα Εγώ...

Ανοίγω τα μάτια μου, είναι κιόλας 7:00. Πώς πέρασε τόσο γρήγορα και αυτή η νύχτα! 

Τρέχω να ξυπνήσω τα παιδιά. Ίσα που προλαβαίνω να φτιάξω πρωινά και να

ετοιμαστώ για την δουλειά. Ένας ακόμα μίνι Γολγοθάς ξεκινάει. Ο κοκκινολαίμης

τραγουδάει, όπως κάθε πρωί, επίμονα έξω από το παράθυρό μου. Τσεκάρω το

πρόγραμμά μου. Να μην ξεχάσω να ντύσω τα παιδιά καλά. Είμαι έτοιμη, αρπάζω τα

κλειδιά του σπιτιού και πριν ανοίξω την εξώπορτα κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Μια

ρυτίδα στο μέτωπο μου, μου κλείνει το μάτι, είμαι κιόλας 40.

Πήγε 5:00 το απόγευμα. Περπατώ στο κέντρο της Αθήνας, Σταδίου και Βουλής.

Μόλις έχω φύγει από το γραφείο και προσπαθώ να φτάσω στο Πάρκινγκ. Είμαι

κατάκοπη, κουβαλώ στα χέρια μου το Laptop του Διευθυντή μου. Κάτι χάλασε στο

λογισμικό του και το πάω για φτιάξιμο. Είναι χειμώνας, το κρύο είναι τόσο τσουχτερό

που δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο, ο αέρας που πιρουνιάζει το κορμί μου ή οι

γόβες που με χτυπούν μέχρι τα μηνίγγια μου.

Ο Πέτρος θα αργήσει να σχολάσει κι έτσι πρέπει να πάρω τα παιδιά απ' το σχολείο.

Η Χλόη έχει Αγγλικά στις 7:30 ευτυχώς, αλλά ο Νίκος πρέπει να πάει για Μπάσκετ

στις 6:30. Οι μέρες της εβδομάδας δεν τελειώνουν στην ώρα τους. Πολλές φορές έχω

την αίσθηση ότι συνεχίζονται και έξω από τα χρονικά τους όρια.

Είμαι γυναίκα, μα μου έχουν φορτώσει τόσους ρόλους, που δεν είμαι σίγουρη ότι

μπορώ να ανταπεξέλθω. Χρειάζεται να είμαι η μαμά στο σπίτι, η υπάλληλος στη

δουλειά, η κόρη στα οικογενειακά τραπέζια, η οικιακή βοηθός τα Σαββατοκύριακα και

η ερωμένη στην κρεβατοκάμαρα. Πόσα διαφορετικά πρόσωπα πρέπει να έχω και να

ανταπεξέλθω σε όλα αυτά?

Το Σάββατο μας έχουν τραπέζι οι γονείς του Πέτρου. Πριν από αυτό όμως ο Νίκος

έχει σκάκι και ο Πέτρος θέλει να πάει για κούρεμα. Μάντεψε ποιος θα οδηγήσει μέχρι

το Μαρούσι στην Λέσχη σκακιού. Κάτι έχει αρχίσει να γέρνει στη σχέση μου με τον

Πέτρο. Στην αρχή τα μοιραζόμασταν όλα, τώρα πια ακροβατώ μόνη μου ανάμεσα στα

ναι και τα όχι των αποφάσεων ενώ εκείνος δεν έχει χρόνο για τίποτα.

Φτάνω στο πάρκινγκ και ο Σωτήρης τρέχει πρώτος απ' όλους να μου φέρει το αμάξι

μου. Ψηλός μελαχρινός με μούσι, το όνειρο κάθε γυναίκας. Καιρό τώρα με

καλοβλέπει. Μέγας είσαι Κύριε! Τις προάλλες μου έδωσε το κλειδί και ενώ πλησίαζε

'απειλητικά' προς το μέρος μου, μου χάιδεψε την πλάτη. Νευρίασα ως τον Θεό! Με

ποιο δικαίωμα με ακούμπησε;! Αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση, αν και η

Θοδώρα, η συνάδελφος από το γραφείο είχε άλλη άποψη.

Σεξουαλική παρενόχληση ήταν τότε που ο Associate από το παράρτημα της

Θεσσαλονίκης την είχε στριμώξει στο κουζινάκι της εταιρείας και πήγε να την φιλήσει

με το έτσι θέλω στο στόμα. Τι κακό την είχε βρει

 τότε. Εκείνη την χρονιά έφαγε 7 κακόβουλες

αξιολογήσεις από τον Θεσσαλονικιό. 

Αν δεν έμπαινε στη μέση ο δικός μας CEO, θα

έχανε την δουλειά της άδικα.

Έχει πάει έξι παρά και μόλις μπαίνω με τα παιδιά στο σπίτι. Η Χλόη μασουλάει μια

μπάρα που είχε πάρει από το κυλικείο του σχολείου και ο Νίκος τρέχει να αράξει στον

καναπέ. Ίσα που προλαβαίνω να ζεστάνω το φαγητό για την Χλόη που

διαμαρτύρεται ότι πεινάει και δεν μπορεί να περιμένει. Ο Νίκος θα φάει μετά την

προπόνηση.

Κάποιες φορές υπάρχει μια απροσδιόριστη ρωγμή στην ατμόσφαιρά. Ενώνει τα κενά

δυο ζωών που έχουν πάψει να συναντώνται. Χτυπάει το κινητό μου. Είναι ο Πέτρος,

πάλι θα αργήσει κι άλλο. Έφτασε μόλις μια παραγγελία από Αμερική και πρέπει να

είναι έτοιμη ως αύριο. Τα βράδια της Παρασκευής φωνάζουν υπόκωφα. Έχουν μείνει

30 λεπτά πριν ξεκινήσει η προπόνηση του Νίκου. Ψάχνω τα κλειδιά του αυτοκινήτου,

ίσα που προλαβαίνουμε να είμαστε στην ώρα μας. Η ρυτίδα στο μέτωπό μου τώρα

έχει γίνει πιο βαθιά.

Οι καθημερινές μας θεωρητικά τελειώνουν στις 11:00. Τα διαβάσματα των παιδιών

έχουν τελειώσει και έχουν πέσει για ύπνο. Εγώ αφού έχω μαγειρέψει για την

επόμενη, μαζεύω και τα τελευταία πιάτα. Σήμερα ξέχασα να τηλεφωνήσω στη μητέρα

μου. Ποιος την ακούει τώρα. Από τότε που έφυγα από το σπίτι, της είχα δώσει την

υπόσχεση ότι θα της τηλεφωνώ μια φορά την ημέρα, κάθε μέρα. Η αλήθεια είναι ότι

ανησυχώ για αυτήν, έχει πολλά προβλήματα υγείας. Θα της τηλεφωνήσω αύριο πρωί

πρωί.

Κλείνω το φως σε ένα δωμάτιο άδειο. Το βράδυ το ψύχος εξαπλώνεται, γίνεται πιο

πυκνό κι απ' το σκοτάδι που αγκαλιάζει τα έπιπλα, κάθεται στην ψυχή και την

τρομάζει. Μέσα μου ζουν χιλιάδες γυναίκες. Κάποιες τις φέρνω στο φως και κάποιες

όχι ακόμα. 

Καθώς οι ρυτίδες μου γίνονται όλο και πιο βαθιές στα αυτιά μου ηχεί το

κελάηδημα του κοκκινολαίμη, κάτι σαν υπόσχεση. 

Αύριο θα είναι πάντα μια καινούρια μέρα και θα 

προσπαθώ ξανά και ξανά.

από EvJoy MAZI • Group MA
[Αθανασοπούλου Βίκη -Αυγερινοπούλου Μαίρη -Δεληγιάννη Ίρις -Ζουρούδη Βίκυ -Θεοδωρίδη Μαρία ]