Ο χρόνος μου κι εγώ

Είμαστε «μαζί» ή απέναντι; Τον αγαπώ ή τον σπαταλώ; Τον τιμώ ή τον κυνηγώ; Του δίνω την αξία που του πρέπει ή νομίζω ότι θα τον έχω για πάντα.

Ο χρόνος, όταν είμαστε μικρά παιδιά, μοιάζει σαν μία μεγάλη — τεράστια ίσως— γυάλα με αμέτρητες, πολύχρωμες καραμέλες. Άλλες έχουν τη γεύση που αγαπάμε, άλλες είναι σκληρές, άλλες μαλακά ζελεδάκια, άλλες με κάτι που μοιάζει αδιάφορο και αρκετές είναι τόσο χάλια που τις φτύνουμε μεμιάς.

Έχουμε πολλές, σκεφτόμαστε. Τι κι αν πετάξουμε κάποιες; Τι κι αν, από την άλλη, αρκετές τις καταβροχθίσουμε χωρίς να καταλάβουμε καν τι τρώμε; Κάποια στιγμή όμως, όταν η γυάλα αρχίζει να αδειάζει και η ανάγκη για πιο ολοκληρωμένες γεύσεις αρχίζει να έχει… απαιτήσεις από τον ουρανίσκο, τότε τα πράγματα — αν γίνει εγκαίρως κατανοητό — αρχίζουν να αλλάζουν. Θες όλη τη γεύση στο στόμα, όσο περισσότερη ώρα μπορεί να διαρκέσει. Να δίνει ουσία και νόημα. Και αν καταφέρει να δημιουργήσει και «πυροτεχνήματα» στον ουρανίσκο, τότε η χαρά δεν περιγράφεται!

Ο χρόνος τρέχει και, ό,τι κι αν γίνει, δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Λένε ότι είναι άχρονος, γραμμικός, ίσως οριζόντιος και διαγώνιος. Μπορεί. Ποιος ξέρει; Άλλωστε αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό. Αυτό όμως που είναι απολύτως ξεκάθαρο είναι ότι ο χρόνος είναι ασταμάτητος. Μας ακολουθεί παντού και μας δοκιμάζει κάθε στιγμή για το πώς του φερόμαστε, πόσο συνεπείς είμαστε απέναντί του. Υπάρχουν στιγμές που μοιάζει να μας χαρίζεται απλόχερα, να διαστέλλεται και να μας επιτρέπει να ρουφήξουμε όλη

τη χαρά αυτού που ζούμε. Είναι όμως και αμείλικτος και μας θέλει παρόντες στη ζωή μας. Κάτι που του το οφείλουμε άλλωστε. Ακόμα κι όταν υπάρχουν θεωρίες του στυλ «κάθε πράγμα στον καιρό του» ή «τώρα είναι αργά να κάνεις κάτι που θέλεις πολύ», ο χρόνος δεν είναι αυτός που μας περιορίζει, αλλά το μυαλό μας, όταν ορίζεται από τον φόβο. Ναι, όλα δεν γίνονται. Ναι, υπάρχουν θέματα και καταστάσεις που εξελίσσονται σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο. Όμως η ζωή είναι όμορφη και οι προκλήσεις της πολλές. Το θέμα είναι πώς τις αντιμετωπίζουμε, πώς τις αγκαλιάζουμε και με τι χρώματα θέλουμε να ζωγραφίζουμε την κάθε μας στιγμή, το κάθε μας δευτερόλεπτο. Γιατί, μην ξεχνιόμαστε, για τον χρόνο μας μιλάμε.

Πάρτε λοιπόν μία μεγάλη ανάσα. Χαρίστε στον εαυτό σας μία γενναία, ειλικρινή, αληθινή συζήτηση και δώστε αξία στον χρόνο σας με ό,τι σας κάνει ευτυχισμένους, ολοκληρωμένους, γαλήνιους. Θα υπάρχουν κι οι δύσκολες στιγμές, που όλοι μαγικά θέλουμε να μην υπήρχαν ποτέ. Όμως κι αυτές θα τις φέρει ο χρόνος. Κι επειδή το εμπεδώσαμε ότι ο χρόνος τρέχει κι η γυάλα αδειάζει πιο γρήγορα απ' ό,τι πιστεύαμε, από καραμελίτσες, ας τις απολαύσουμε μέχρι τέλους. Κι αν κάποιες δεν έχουν ακριβώς τη γεύση που θέλουμε, δεν πειράζει. Είναι μέρος του ταξιδιού μας… Το πολύ-πολύ να τις πασπαλίσουμε με λίγη ζάχαρη και να τις γευτούμε αλλιώς. Όλα είναι θέμα απόφασης. Το ξέρουμε άλλωστε…

Κι έτσι, ίσως τελικά ο καθένας μας να μπορεί να απαντήσει στα αρχικά ερωτήματα: Είμαστε μαζί. Όχι πάντα εύκολα, όχι πάντα όπως θα το ήθελα, αλλά μαζί. Τον αγαπώ… όταν τον νιώθω, όταν τον γεμίζω, όταν δεν τον αφήνω να περνάει άδειος. Τον σπαταλώ, ναι — αλλά μαθαίνω σιγά σιγά να τον σέβομαι.

Τον τιμώ στις στιγμές που είμαι πραγματικά παρών και όχι απλώς περαστικός από τη ζωή μου. Και δεν τον κυνηγώ πια όπως παλιά. Προσπαθώ να περπατάω δίπλα του. Δεν θα τον έχω για πάντα. Και ίσως αυτό είναι που του δίνει όλη του την αξία.

από EvJoy MAZI • Group MA
[Αθανασοπούλου Βίκη -Αυγερινοπούλου Μαίρη -Δεληγιάννη Ίρις -Ζουρούδη Βίκυ -Θεοδωρίδη Μαρία ]