TeamWork

«Ένας ίσoν μόνος. Δύο ίσoν ομάδα»

Η φράση της Αλίκης Βουγιουκλάκη δεν είναι απλώς μια ωραία διατύπωση. Κρύβει μέσα της μια ολόκληρη φιλοσοφία για το πώς λειτουργούν οι άνθρωποι όταν συνυπάρχουν, δημιουργούν και εξελίσσονται μαζί. Και η αλήθεια είναι πως το να κατανοήσεις τη σημασία της ομάδας είναι το πρώτο βήμα, το να μπορέσεις όμως να σταθείς ουσιαστικά μέσα σε αυτήν, είναι το πραγματικό ζητούμενο.

Γιατί εκεί ξεκινούν τα δύσκολα ερωτήματα, αυτά που δεν απαντώνται εύκολα και απαιτούν ειλικρίνεια. Δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς ότι δεν θα είσαι πάντα εσύ ο αρχηγός. Δεν είναι εύκολο να εμπιστεύεσαι αποφάσεις άλλων. Δεν είναι εύκολο να αναλαμβάνεις ευθύνη χωρίς να έχεις τον έλεγχο. Δεν είναι εύκολο να εμπιστεύεσαι τις αποφάσεις κάποιου άλλου, ειδικά όταν πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κάνεις τα πράγματα διαφορετικά. Και όμως, εκεί βρίσκεται η ουσία. Γιατί μια ομάδα δεν ζητά από εσένα να μικρύνεις, να χαθείς ή να καταπιέσεις τη δυναμική σου. Ζητά να βρεις τη σωστή σου θέση μέσα σε ένα σύνολο, να λειτουργήσεις με συνείδηση και να συνδεθείς με έναν κοινό σκοπό. Όταν κάτι μέσα σε μια ομάδα δεν λειτουργεί σωστά, σπάνια φταίει μόνο η ικανότητα των ανθρώπων. Τις περισσότερες φορές το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στους ασαφείς ρόλους, στην έλλειψη ξεκάθαρου κοινού οράματος, ή στην αδυναμία κάποιων να αποδεχτούν πραγματικά τον ρόλο που έχουν αναλάβει.

Και τότε αρχίζει η αποδόμηση. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει συνεργασία, εμφανίζεται ανταγωνισμός. Εκεί που χρειάζεται εμπιστοσύνη, γεννιέται αμφισβήτηση. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κατεύθυνση, επικρατεί σύγχυση. Και τελικά, το αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που αρχικά είχε οραματιστεί η ομάδα. Το ερώτημα λοιπόν «πώς αλλάζει αυτό;» δεν έχει μια εύκολη ή γρήγορη απάντηση. Έχει όμως μια ξεκάθαρη αφετηρία: Ξεκινάς από εσένα. Παίρνεις τον χρόνο να αναρωτηθείς ουσιαστικά: «Θέλω πραγματικά να συνεισφέρω ή απλώς να ξεχωρίσω;», «Μπορώ να εμπιστευτώ τους άλλους ή νιώθω την ανάγκη να ελέγχω τα πάντα;», «Αναλαμβάνω ευθύνη για τον ρόλο μου ή την αποφεύγω όταν τα πράγματα δυσκολεύουν;» Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι πάντα άνετες. Είναι όμως αποκαλυπτικές. Αν απαντηθούν με ειλικρίνεια δε, τότε αρχίζουν να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους. Αρχίζεις να κατανοείς καλύτερα τον ρόλο σου και να τον υπηρετείς πιο συνειδητά. Επικοινωνείς πιο καθαρά και ουσιαστικά με τους άλλους.

Συμβάλλεις ενεργά στο να δημιουργηθεί συνοχή και εμπιστοσύνη μέσα στην ομάδα. Και κάπως έτσι, το σύνολο αρχίζει να λειτουργεί πιο αρμονικά. Τα λάθη περιορίζονται, όχι επειδή εξαφανίζονται, αλλά επειδή υπάρχει υποστήριξη και κοινή κατεύθυνση. Το όραμα δεν μένει μια θεωρητική έννοια, αρχίζει να παίρνει μορφή και να εξελίσσεται. Αν όμως, παρά τη δική σου προσπάθεια, η ομάδα συνεχίζει να μην λειτουργεί, τότε αξίζει να κάνεις ένα ακόμη βήμα σκέψης: μήπως το ζήτημα δεν είναι να προσπαθείς να τη διορθώσεις, αλλά να επαναξιολογήσεις αν αυτή η ομάδα είναι το κατάλληλο περιβάλλον για εσένα; Γιατί η σωστή ομάδα δεν σε περιορίζει, δεν σε εξαντλεί και δεν σε κάνει να αμφισβητείς συνεχώς τη θέση σου. Αντίθετα, σου δίνει χώρο να εξελιχθείς, σε στηρίζει στις δυσκολίες και σε ενθαρρύνει να γίνεις καλύτερος, όχι εις βάρος των άλλων, αλλά μαζί με αυτούς. 

Και τελικά, εκεί φαίνεται η πραγματική αξία μιας ομάδας: όχι όταν όλα είναι εύκολα και κυλούν ομαλά, αλλά όταν υπάρχουν προκλήσεις και, παρ' όλα αυτά, συνεχίζετε να προχωράτε μαζί, με κοινή κατεύθυνση και αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Αν κάτι «δεν λειτουργεί», συνήθως δεν είναι επειδή οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί, είναι επειδή: οι ρόλοι είναι θολοί, δεν υπάρχει κοινό όραμα, ή κάποιοι δεν έχουν αποδεχτεί πραγματικά τη θέση τους. Και τότε αρχίζει η φθορά: ανταγωνισμός αντί για συνεργασία, εγωισμός αντί για εμπιστοσύνη, σύγχυση αντί για πρόοδο. Το ερώτημα «πώς το αλλάζεις;» έχει μια απάντηση που δεν είναι εύκολη αλλά είναι καθαρή: Ξεκινάς από εσένα. Ρώτας τον εαυτό σου: «Θέλω να συνεισφέρω ή να ξεχωρίσω;», «Μπορώ να εμπιστευτώ ή θέλω να ελέγχω;» «Αναλαμβάνω ευθύνη ή την αποφεύγω;»

από EvJoy MAZI • Group MA
[Αθανασοπούλου Βίκη -Αυγερινοπούλου Μαίρη -Δεληγιάννη Ίρις -Ζουρούδη Βίκυ -Θεοδωρίδη Μαρία ]