Τρικυμίες ή σωτήριοι λέμβοι;

Ίσως να σου συμβαίνει κάθε βράδυ ή και σε διάσπαρτες χρονικές στιγμές μέσα στην ημέρα, ή και πιο συχνά ακόμα, που γυρνάς και σε κοιτάς, που αναλογίζεσαι τις λέξεις, τις πράξεις σου. Σκέφτεσαι τις εμπειρίες και τα βιώματά σου, τις φουρτούνες από τις οποίες έχεις περάσει και σε αντικρίζεις με μπαλώματα.

Σε βλέπεις με κομμάτια, σαν ένα περίεργο ύφασμα ανθρώπινου ιστού, άλλα μεγάλα κι άλλα πιο μικρά, να καλύπτουν σημεία του ποια είσαι. Κάποια από αυτά, ευδιάκριτα στο μάτι, μοιάζουν να επισκευάζουν μέρη του υπέροχου υλικού σου σώματος, και άλλα, αόρατα στο ευρύ κοινό, δρουν πότε σαν ζωντανοί οργανισμοί που αναπνέουν, τροφοδοτούν με αίμα τη μητέρα συνθήκη, αυτή που τα δημιούργησε, αναπτύσσονται σιωπηλά και σταθερά μέχρι να σε καταβάλουν χωρίς να συνειδητοποιήσεις το τι και το πώς, και πότε τα νιώθεις να μικραίνουν σε μέγεθος και ισχύ, να ησυχάζουν και να προσαρμόζονται τόσο καλά στο φυσικό περιβάλλον που εντυπωσιάζεσαι κι εσύ η ίδια από την έκβαση και καταλήγεις να αμφισβητείς την ύπαρξή τους.

Σταμάτα να τα αμφισβητείς, καλή μου! Εκεί είναι. Υπάρχουν, ακριβώς όπως υπάρχεις κι εσύ. Και δεν είναι λίγο. Είναι ένα μαζί σου. Σαν άλλος Frankenstein, είσαι πια μια καινούργια φιγούρα, μια καινούργια εκδοχή του εαυτού σου, όχι τρομακτική και καταστροφική σαν τον ήρωα του διάσημου έργου της Mary Shelley, που στρέφεται εναντίον του δημιουργού του και των αγαπημένων του διότι δεν μπορεί να αντέξει την απόρριψη που πηγάζει από μέσα του, αλλά μια εκδοχή διαφορετική, αναγεννημένη, πλούσια σε γνώση και σε συναίσθημα, ικανή για ζωή, δημιουργία και αγάπη. Μια εκδοχή που αποφάσισε να παρακάμψει το βατό και να δοκιμάσει άλλη πορεία.

Μην ψάχνεις την απάντηση στη θλίψη, την άρνηση και το σκοτάδι. Άναψε το φως και κοίτα τα μπαλώματά σου. Γλύκανε το βλέμμα σου, μαλάκωσε τη φωνή σου, άπλωσε το χέρι σου και ακούμπησέ τα, μείνε εκεί λίγο ακόμα και ψιθύρισέ τους λόγια καρδιάς, λόγια αγάπης. Άσε και κανένα δάκρυ να ποτίσει τις ραφές, να το νιώσεις να απορροφάται πλήρως και ίσως το μπάλωμα από γκρι, ζοφερό και κατηφές, να ανθίσει, να αποκτήσει χρώμα, να γίνει πλουμιστό και να απλώσει παντού το φως του, όπως διαχέονται οι ακτίνες του ήλιου την ανατολή και πλημμυρίζουν με ενέργεια τη φύση.

Δώσε του την ευκαιρία να είναι κάτι άλλο από πληγή και νωπό τραύμα. Δώσε του την ευκαιρία να γίνει για σένα η σωτήρια λέμβος σου, αυτή που θα σε οδηγήσει σε άλλη ακτή, που δεν την γνώριζες μέχρι τώρα, αλλά που είναι εξίσου όμορφη. Επίτρεψε του να σε οδηγήσει σε διαφορετικά μονοπάτια, που ίσως και να είναι αυτά που πάντα ήθελες να διανύσεις μα ποτέ δεν το τολμούσες. Ίσως να είναι η αφορμή να σηκώσεις λίγο πιο ψηλά το κεφάλι, να ρίξεις πίσω τους ώμους και να παραδεχτείς χαμογελώντας "Πόση γνώση έχω αποκομίσει από τις τρικυμίες μου!", "Πόσο όμορφη φαίνομαι με τα λουλουδένια μου μπαλώματα!"

Είσαι εδώ, με μπαλώματα ή χωρίς, είσαι εδώ. Μαζί με τους αγαπημένους άλλους. Και δεν είναι λίγο!

By Ίρις Δεληγιάννη